نیم نگاهی به مهاجرت روستایی

اسباب‏کشی

 

 

رژیم گذشته با اجرای طرح های مختلف در مورد عدم توجه به روستاییان که مهمترین آن ایجاد بازارهای مصرف ایران با مواد غذایی کشورهای دیگر، در روستاها شرایط ناهنجار و غیر قابل تحملی را برای ساکنین ایجاد کرده بود که در این شرایط ،اقامت و زندگی روستاییان در زادگاه خود به سختی امکان پذیر می شد .به صورتی که افراد جوان و پر جنب و جوش کمتر در روستاها دیده می شدند.

خوشبختانه بعد از پیروزی انقلاب اسلامی خصوصا در چند سال اخیر مسوولان کشور اقدامات گوناگونی را جهت آبادانی روستاها انجام دادند که حقیقتا در خور تقدیر و شایان تمجید است و این در واقع یکی از برکات انقلاب اسلامی به شمار می آید. با این حال با در نظر گرفتن این واقعیتهای انکار ناپذیر این سوال مطرح است که آیا اقداماتی که تا کنون به عمل آمده تا چه حد توانسته مطالبات این قشر زحمت کش و تلاشگر را برآورده سازد و تا چه حد توانسته از مهاجرت روستاییان پیشگیری کند؟

البته شاید کسانی باشند که با وجود در آمد در روستا به خاطر امکانات بیشتر  شهرها مایل  به زندگی  در شهرها مخصوصا تهران باشند اما از یک واقعیت نباید غافل شد و آن اینکه اکثر مهاجرین روستایی فقط و فقط به علت یافتن در آمد اندک راهی تهران و دیگر شهرها شده اند و طبیعتا اگر این درآمد در روستا نصیب آنها بشود با توجه به مشکلات زندگی در تهران مثل بالا بودن هزینه زندگی،گرانی و گرفتاری های اجاره خانه ،آلودگی هوا،ترافیک ،آلودگی صوتی و...هرگز مایل و حاضر به زندگی در شهرها نخواهند بود.در این مورد می توان افرادی را مثال زد که در فصل برداشت محصولات کشاورزی، تهران و دیگر شهرها را ترک و برای فعالیت به روستای خویش باز می گردند و تا موقعی که کسب و کار در زادگاه خود به اتمام نرسیده روستا را ترک نمی کنند.امید است مسوولین با قبول واقیتهای انکار ناپذیر به مشکلات روستاییان بیش از پیش رسیدگی کنند امید است...